PDF Birleştirme ve Bölme Aracı

İnternetteki PDF araçlarının çoğu aynı şeyi yapar: dosyanı sunucularına yükler, orada işler, sonuçtan bir indirme bağlantısı üretir. Bu, sözleşme, kimlik fotokopisi, maaş bordrosu, hasta raporu ya da imzalanmamış bir teklif için düşündüğünden daha ciddi bir karardır. Belge artık senin denetiminde değildir; ne kadar süre saklandığını, kimin eriştiğini ve gerçekten silinip silinmediğini yalnızca o sitenin sözüne güvenerek bilirsin.

Bu sayfa dosyanı hiçbir yere göndermez. Seçtiğin PDF tarayıcının belleğine okunur, birleştirme ve bölme JavaScript ile senin bilgisayarında yapılır, sonuç yine tarayıcının ürettiği geçici bir bağlantıyla indirilir. Sayfayı açtıktan sonra internet bağlantını kesip aracı sonuna kadar kullanabilirsin; hiçbir adımda ağ trafiği oluşmaz.

Bunun ikinci bir sonucu var: kuyruk yok, boyut kotası yok, günlük kullanım sınırı yok. Sunucu tarafında iş yapılmadığı için korunacak bir kaynak da yok. Sekmeyi kapattığında bellekteki her şey kaybolur ve geriye kaydedilmiş hiçbir iz kalmaz.

Bir PDF, sayfaların art arda dizildiği bir metin dosyası değildir. İçinde numaralanmış nesneler bulunur: yazı tipleri, görseller, çizim komutları, üstveri. Sayfalar bu nesnelere işaret eden bir ağaçta durur. Bu yüzden iki belgeyi birleştirmek, iki dosyayı uç uca eklemek anlamına gelmez.

Doğru yöntem, kaynak sayfanın bağlı olduğu bütün nesneleri yeni belgeye kopyalayıp numaralarını yeniden vermektir. Bu araç tam olarak bunu yapar. Sayfa içeriği yeniden çizilmez, yeniden sıkıştırılmaz, görüntüye dönüştürülmez. JPEG olarak giren bir fotoğraf aynı JPEG olarak çıkar, metin seçilebilir metin olarak kalır, vektör çizimler vektör kalır. Yani birleştirme ya da bölme işleminin kalite maliyeti yoktur — çünkü hiçbir şey yeniden üretilmez.

Dosya boyutu çoğu zaman parçaların toplamından biraz küçük çıkar. Sebebi basit: aynı yazı tipini kullanan iki belge birleştiğinde o yazı tipi hedefte bir kez saklanır. Bölmede ise tersi olur; her parça, kullandığı yazı tiplerinin kendi kopyasını taşımak zorundadır, bu yüzden yirmi sayfalık bir belgeyi yirmi dosyaya ayırdığında parçaların toplamı özgün dosyadan büyük olabilir.

Küçük resimlere tıklayarak seçim yapabilirsin; kutudaki ifade seçimle birlikte kendini yeniden yazar. Tersi de geçerlidir: kutuya bir ifade yazdığında küçük resimlerde hangi sayfaların seçildiğini görürsün. İkisi her zaman aynı şeyi anlatır.

Birden fazla dosya çıktığında hepsi tek tek listelenir ve ayrı ayrı indirilebilir. Tarayıcılar art arda gelen indirmeleri bir noktadan sonra engellediği için, çok parçalı çıktılarda “Hepsini ZIP olarak indir” düğmesi vardır. Arşiv de senin bilgisayarında oluşturulur; PDF’lerin içeriği zaten sıkıştırılmış olduğu için parçalar arşive sıkıştırılmadan konur, bu yüzden işlem anında biter.

Parola korumalı bir PDF açılmaz. Şifre çözme burada kasten yok: bir belgenin parolasını kaldırmak, o belgeyi paylaşan kişinin verdiği kararı geri almaktır ve bunun tarayıcıda kolayca yapılabilen bir araca dönüşmesi doğru değildir. Böyle bir dosya seçtiğinde araç sessizce bozuk bir çıktı üretmek yerine durumu açıkça söyler.

Doldurulabilir form alanları, dijital imzalar ve yer imleri kopyalanmaz. Bunlar sayfanın kendisine değil, belgenin genel yapısına asılıdır; yeni bir belgeye taşınmaları çoğu zaman anlamlarını da bozar. Zaten dijital bir imza, imzalandığı andaki dosyanın tamamını doğrular — o dosyadan bir sayfa çıkardığın anda imza geçersiz hale gelir. Bu bir eksiklik değil, imzanın çalışma biçimidir.

Sayfa içeriğine de dokunulmaz: metin düzenlenmez, sayfa döndürülmez, filigran eklenmez, sıkıştırma yapılmaz. Araç yalnızca sayfaları taşır. Yaptığı işi az sayıda ve öngörülebilir tutmasının sebebi budur.